Czujesz, że jesteś zawalony ciężkimi kamieniami w jakiejś głębokiej i bardzo ciemnej jamie. Przeżywasz nieopisywalny strach, bezsilność, słabość, gniew na siebie, wszechogarniający smutek, brak możliwości swobodnie oddychać, dusisz się życiem. Widzisz gdzieś daleko i bardzo wysoko światełko, ale dotrzeć nie możesz. Tracisz nadzieję, wspierający dialog ze sobą, siebie. W trakcie długiej wymagającej walki z chorobą, problemem, zagwozdką dochodzisz do momentu, gdzy nagle udaje Ci się złapać za mały, ale tak jasny promyczek słońca. Ten promyczek słońca się rozrasta wewnątrz ciebie. Nagle zaczynasz tak dobrze widzieć wyjscie z tej czarnej jamy, bo są szerokie wygodne schody, którymi już się wybierasz i które sam zbudowałeś w trakcie walki.
To bardzo Cię zaskakuje, aż nie możesz w to uwierzyć. Czujesz to ciepło, które napełnia Twoje ciało i otula Twoje zmysły. Słyszysz siebie, wracasz do siebie. Wiesz, że jest prawdziwe, bo tak odczuwa się odzyskana nadzieja.
